శ్లోకః
భక్త్యా గురౌ మయ్యనుకమ్పయా చ ప్రీతాస్మి తే పుత్ర
వరం వృణీష్వ ।
న కేవలానాం పయసాం ప్రసూతిమవేహి మాం కామదుఘాం
ప్రసన్నామ్ ॥2.63॥
పదవిభాగః
భక్త్యా గురౌ మయి అనుకమ్పయా చ ప్రీతాస్మి తే పుత్ర
వరం వృణీష్వ । న కేవలానాం పయసాం ప్రసూతిమ్ అవేహి మాం కామ-దుఘాం ప్రసన్నామ్ ॥
అన్వయః
పుత్ర, గురౌ భక్త్యా, మయి అనుకమ్పయా చ, (అహం) తే
ప్రీతా అస్మి, (త్వం) వరం వృణీష్వ, (త్వం) మాం కేవలానాం పయసాం ప్రసూతిం న అవేహి, (కిం తు) ప్రసన్నాం (మాం) కామ-దుఘాం (అవేహి) ॥2.63॥
వాచ్యపరివర్తనమ్
హే పుత్ర! గురౌ భక్త్యా, మయి అనుకమ్పయా చ, (మయా) తే
ప్రీతయా భూయతే, (త్వయా) వరః వ్రియతాం (త్వయా) అహం
కేవలానాం పయసాం ప్రసూతిః న అవేయై, (కిన్తు) ప్రసన్నా
(అహం) కామదుఘా అవేయై ॥
సరలార్థః
వత్స! గురౌ భక్త్యా, మయి దయయా చ తుభ్యం ప్రసన్నాస్మి దేవేభ్యో వరణీయమ్ అర్థే స్వీకురు, మాం కేవలానాం దుగ్ధానాం దాత్రీం న విద్ధి, కిన్తు యదా ప్రసన్నా భవామి తదా మనోభిలషితమర్థం దదామి ॥
తాత్పర్యమ్
“పుత్రా, (నీ) గురుభక్తిచేత, నా యెడల (నీకున్న) దయ చేత ప్రీతి చెందాను. వరము కోరుకొనుము.
నేను కేవలము పాలనిచ్చే ఆవును మాత్రమే కాదు, కోరికలను
తీర్చగల కామధేనువునని గుర్తెరుగుము.” (అని చెప్పింది
నందిని).
