శ్లోకః
తతః సమానీయ స మానితార్థీ హస్తౌ
స్వహస్తార్జితవీరశబ్దః ।
వంశస్య కర్తారమనన్తకీర్తిం సుదక్షిణాయాం తనయం యయాచే
॥2.64॥
పదవిభాగః
తతః సమానీయ స మానిత-అర్థీ హస్తౌ స్వ-హస్త-అర్జిత-వీర-శబ్దః । వంశస్య కర్తారమ్ అనన్త-కీర్తిం సుదక్షిణాయాం తనయం యయాచే ॥
అన్వయః
తతః మానితార్థీ స్వహస్తఅర్జితవీరశబ్దః సః
(భూవల్లభః) హస్తౌ సమానీయ వంశస్య కర్తారమ్ అనన్తకీర్తిం తనయం సుదక్షిణాయాం యయాచే ॥2.64॥
వాచ్యపరివర్తనమ్
తతః మానితార్థినా స్వహస్తార్జితవీరశబ్దేన తేన, హస్తౌ సమానీయ వంశస్యకర్తా అనన్తకీర్తిః తనయః సుదక్షిణాయాం
యయాచే ॥
సరలార్థః
తతః సమ్మానితయాచకః స్వభుజార్జితవీరశబ్దః దిలీపః అఞ్జలిం
బద్ధ్వా కులప్రవర్తయితారం అనన్తకీర్తిమన్తం పుత్రం సుదక్షిణాయాం యయాచే ॥
తాత్పర్యమ్
అప్పుడు, యాచకులను ఆదరించిన వాడు, తన భుజబలముతో వీరుడన్న పేరును సంపాదించుకున్న వాడూ
అయిన ఆ దిలీపుడు చేతులను జోడించి “అంతులేని కీర్తిని కలవాడూ, వంశకర్త కాగలవాడూ అయిన కొడుకు సుదక్షిణాదేవియందు కలగాలి” అని యాచించాడు.
No comments:
Post a Comment